സെമികണ്ടക്റ്റര്‍ വിപ്ലവം; ഇത് ഭാരതത്തിന്റെ ഉയിര്‍ത്തെഴുനേല്‍പ്പ്

1989ല്‍ പഞ്ചാബിലെ മൊഹാലിയിലുള്ള സെമികണ്ടക്ടര്‍ കോംപ്ലക്‌സ് ലിമിറ്റഡിലുണ്ടായ ദുരൂഹമായ ആ തീപിടുത്തം കേവലം ഒരു ഫാക്ടറിയെ മാത്രമല്ല ചാരമാക്കിയത്, മറിച്ച് ആഗോള ചിപ്പ് വ്യവസായത്തിന്റെ മുന്‍നിരയിലേക്ക് കുതിക്കാനിരുന്ന ഭാരതത്തിന്റെ വലിയൊരു സ്വപ്നത്തെക്കൂടിയായിരുന്നു. അക്കാലത്ത് തായ്വാന്‍ ഭീമനായ ടി.എസ്.എം.സി (TSMC) പ്രവര്‍ത്തനം ആരംഭിക്കുന്നതിനും മുന്‍പ്, ആഗോള നിലവാരത്തോട് തൊട്ടുരുമ്മി നിന്നിരുന്ന ഇന്ത്യയുടെ ചിപ്പ് സാങ്കേതികവിദ്യ ആ ഒരൊറ്റ ദുരന്തത്തോടെ പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ പിന്നോട്ട് തള്ളപ്പെട്ടു. എന്നാല്‍ മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്കിപ്പുറം, നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ആ നയതന്ത്ര-സാങ്കേതിക മേല്‍ക്കൈ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള അതിശക്തമായ രണ്ടാം വരവിനാണ് ഇന്ത്യ ഇപ്പോള്‍ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത്. ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ അതിസൂക്ഷ്മ നിയമങ്ങളും ഭൗമരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ തന്ത്രപരമായ കരുനീക്കങ്ങളും ശതകോടികളുടെ മൂലധന നിക്ഷേപങ്ങളും ഒത്തുചേരുന്ന ആധുനിക ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ഒരു വ്യവസായ ആവാസവ്യവസ്ഥ (Industrial Ecosystem) സ്വന്തം മണ്ണില്‍ പടുത്തുയര്‍ത്താന്‍ രാജ്യം ഒരുങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. ‘ഇന്ത്യ സെമികണ്ടക്ടര്‍ മിഷന്‍’, ‘സെമികോണ്‍ 2.0’ തുടങ്ങിയ വന്‍കിട സര്‍ക്കാര്‍ നയങ്ങളുടെ പിന്തുണയോടെ, പ്രതിരോധ സുരക്ഷയും ഡിജിറ്റല്‍ പരമാധികാരവും ഉറപ്പാക്കി, കേവലം ഒരു ഉപഭോക്താവ് എന്ന നിലയില്‍ നിന്നും ആഗോള ചിപ്പ് വിപണിയിലെ വിശ്വസ്തനായ വിതരണക്കാരനാകാനുള്ള ഇന്ത്യയുടെ തന്ത്രപ്രധാനമായ പ്രയാണത്തിന്റെ സമഗ്രവും ആഴത്തിലുള്ളതുമായ ഒരു സാമ്പത്തിക-സാങ്കേതിക വിശകലനമാണ് കവര്‍ സ്റ്റോറി നടത്തുന്നത്.

………………………………………

ദിപിന്‍ ദാമോദരന്‍

………………………………………..

1989-ന്റെ ആദ്യ മാസങ്ങളിലായിരുന്നു അത്. സെമികണ്ടക്ടര്‍ ഉല്‍പ്പാദന രംഗത്തെ ഇന്ത്യയുടെ ഏറ്റവും അഭിലാഷപൂര്‍ണ്ണമായ പരീക്ഷണം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായി. പഞ്ചാബിലെ മൊഹാലിയിലുള്ള രാജ്യത്തെ പ്രധാന ചിപ്പ് നിര്‍മ്മാണ ശാലയില്‍ (ഫാബ്രിക്കേഷന്‍ ഫെസിലിറ്റി) പടര്‍ന്നുപിടിച്ച വന്‍ തീപിടുത്തം, വര്‍ഷങ്ങളായുള്ള കഠിനാധ്വാനത്തിലൂടെ രാജ്യം കെട്ടിപ്പടുത്ത ഒരു വ്യവസായ വ്യവസ്ഥിതിയെ, ചട്ടക്കൂടിനെ പൂര്‍ണ്ണമായി തകര്‍ത്തു കളഞ്ഞു. അതിനേക്കാളുപരി, ആഗോള ചിപ്പ് നിര്‍മ്മാണ രംഗത്തിന്റെ മുന്‍നിരയിലേക്ക് ഇന്ത്യയെ എത്തിക്കുമായിരുന്ന ഒരു വലിയ പ്രയാണത്തിനാണ് ആ ദുരന്തം തടസ്സമിട്ടത്. 1976-ല്‍ സ്ഥാപിതമായ സെമികണ്ടക്ടര്‍ കോംപ്ലക്‌സ് ലിമിറ്റഡ് (എസ് സി എല്‍-SCL), 1984ല്‍ തന്നെ 5000 നാനോമീറ്റര്‍ ചിപ്പുകള്‍ ഉല്‍പ്പാദിപ്പിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. ഇത് അക്കാലത്തെ ആഗോള നിലവാരത്തേക്കാള്‍ വെറും ഒരൊറ്റ തലമുറ (generation) മാത്രം പിന്നിലായിരുന്നു. സെമികണ്ടക്ടര്‍ മത്സരത്തില്‍ ഇന്ത്യ അന്ന് ലോകത്തെ നയിക്കുകയായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, ഒട്ടും പിന്നിലുമായിരുന്നില്ല. ഇന്റല്‍ (Intel) ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ മൈക്രോപ്രൊസസ്സര്‍ അവതരിപ്പിച്ച് വെറും 13 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷവും, ഇന്നത്തെ വിഖ്യാതമായ തായ്വാന്‍ സെമികണ്ടക്ടര്‍ മാനുഫാക്ചറിംഗ് കമ്പനി (TSMC) പ്രവര്‍ത്തനം ആരംഭിക്കുന്നതിന് മൂന്ന് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പുമായിരുന്നു ഇന്ത്യ ഈ നേട്ടം കൈവരിച്ചത് എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്.

എന്നാല്‍ ആ തീപിടുത്തം എല്ലാം മാറ്റിമറിച്ചു. അതിന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ കാരണം ഔദ്യോഗികമായി ഒരിക്കലും കണ്ടെത്താനായില്ല. ഫാക്ടറിയുടെ പല ഭാഗങ്ങളില്‍ നിന്നാണ് ഒരേസമയം തീ ഉയര്‍ന്നത് എന്ന അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ നിരീക്ഷണം അട്ടിമറി സാധ്യതകളിലേക്ക് വിരല്‍ ചൂണ്ടുന്നതായിരുന്നു. ഈ ദുരന്തം ഭൗതികമായ തകര്‍ച്ചയില്‍ ഒതുങ്ങിയില്ല, മറിച്ച് ഒരു സ്ഥാപനത്തിന്റെ, മുന്നേറ്റത്തിന്റെ തന്നെ തകര്‍ച്ചയായി മാറി. ഇന്ത്യക്ക് അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങളും പ്രതിഭകളും അതോടൊപ്പം വിലപ്പെട്ട സമയവും നഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്‍ജിനീയര്‍മാര്‍ പലവഴിക്ക് പിരിഞ്ഞു, വൈദഗ്ധ്യം നഷ്ടപ്പെട്ടു, രാജ്യത്തിന്റെ കുതിപ്പിന് വേഗത കുറഞ്ഞു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഇവിടെ പ്രവര്‍ത്തനം പുനരാരംഭിച്ചപ്പോഴേക്കും ആഗോള സെമികണ്ടക്ടര്‍ രംഗം തിരിച്ചുപോക്കില്ലാത്തവിധം മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്ന് കേവലം ഒരു ഗവേഷണ കേന്ദ്രമായി മാറിയ എസ് സി എല്‍, പ്രതിരോധ-ബഹിരാകാശ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കായി 180 നാനോമീറ്ററിന്റെ ലെഗസി ചിപ്പുകള്‍ മാത്രമാണ് നിര്‍മ്മിക്കുന്നത്. അതേസമയം, ആഗോള ഭീമനായ ടിഎസ്എംസി ഇന്ന് 3 നാനോമീറ്റര്‍ ചിപ്പുകള്‍ നിര്‍മ്മിക്കുകയും 2 നാനോമീറ്റര്‍ ചിപ്പുകളുടെ ഉല്‍പ്പാദനത്തിലേക്ക് കടക്കാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ വ്യത്യാസം ചെറുതല്ല, മറിച്ച് തലമുറകളുടെ വിടവാണ്.

ആശ്രയമല്ല, സ്വാശ്രയം

ഇലക്ട്രോണിക്‌സ് ഉല്‍പ്പന്നങ്ങളുടെ ഉപയോഗം വര്‍ദ്ധിച്ചതോടെ 2024-ല്‍ മാത്രം ഇന്ത്യ ഏകദേശം 20 ബില്യണ്‍ ഡോളറിന്റെ സെമികണ്ടക്ടര്‍ ചിപ്പുകളാണ് ഇറക്കുമതി ചെയ്തത്. നമ്മുടെ ജീവിതത്തില്‍ സെമികണ്ടക്ടറുകള്‍ അദൃശ്യമായി സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം മറ്റുള്ളവര്‍ക്കാണ്.ആപ്പിള്‍, എന്‍വിഡിയ തുടങ്ങിയ ആഗോള ഭീമന്മാര്‍ക്കായി ടിഎസ്എംസി ചിപ്പുകള്‍ നിര്‍മ്മിക്കുമ്പോള്‍, ഇന്ത്യയുടെ എസ് സി എല്‍ തന്ത്രപ്രധാനമായ ആഭ്യന്തര ആവശ്യങ്ങള്‍ മാത്രമാണ് നിറവേറ്റുന്നത്. മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ടുകള്‍ക്ക് ശേഷം ഇന്ത്യ ആ നഷ്ടപ്പെട്ട പാത വീണ്ടെടുക്കാന്‍ വീണ്ടും ശ്രമിക്കുകയാണ്. എന്നാല്‍ ഇന്നത്തെ സാഹചര്യം പണ്ടത്തേതില്‍ നിന്ന് തീര്‍ത്തും വ്യത്യസ്തമാണ്. ചിപ്പുകള്‍ ഇന്ന് ഉപകരണങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ചില ഘടകങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ആര്‍ട്ടിഫിഷ്യല്‍ ഇന്റലിജന്‍സ്, ടെലികമ്മ്യൂണിക്കേഷന്‍, പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങള്‍, സാമ്പത്തിക മത്സരശേഷി എന്നിവയുടെ അടിസ്ഥാന ശിലയാണ്. അവ വിപണികളെ മാത്രമല്ല, ആഗോള രാഷ്ട്രീയത്തെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നു. തങ്ങള്‍ പണ്ട് പടുത്തുയര്‍ത്താന്‍ ശ്രമിച്ച ഒരു വ്യവസായത്തിലേക്ക് ഇന്ത്യ വെറുതെ മടങ്ങിവരികയല്ല, മറിച്ച് ആധുനിക ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കീര്‍ണ്ണവും തന്ത്രപ്രധാനവുമായ ഒരു ആഗോള വ്യവസ്ഥിതിയിലേക്കാണ് കാല്‍വെക്കുന്നത്.

മടങ്ങിവരവ്

2026 മാര്‍ച്ചില്‍ പ്രധാനമന്ത്രി നരേന്ദ്ര മോദി ഗുജറാത്തില്‍ 3,300 കോടി രൂപയുടെ സെമികണ്ടക്ടര്‍ പ്ലാന്റ് ഉദ്ഘാടനം ചെയ്തുകൊണ്ട്, വിഭജിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ ചിപ്പ് സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയില്‍ ഇന്ത്യ ഒരു ‘വിശ്വസ്ത ആഗോള സപ്ലൈയര്‍’ ആകുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. വരും വര്‍ഷങ്ങളില്‍ ഒന്നിലധികം സെമികണ്ടക്ടര്‍ പ്ലാന്റുകള്‍ പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമമാകുമെന്നും ഈ പതിറ്റാണ്ടിന്റെ അവസാനത്തോടെ ആദ്യത്തെ ഫാബ്രിക്കേഷന്‍ ഔട്ട്പുട്ട് പുറത്തുവരുമെന്നും കേന്ദ്രമന്ത്രി അശ്വിനി വൈഷ്ണവും വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഇത്തരം പ്രഖ്യാപനങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം ആഴത്തിലുള്ള ഒരു യാഥാര്‍ത്ഥ്യമുണ്ട്; ഇന്ത്യ ഇവിടെ കേവലം ഒരു ഫാക്ടറിയല്ല നിര്‍മ്മിക്കുന്നത്, മറിച്ച് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ഒരു ശാസ്ത്ര-വ്യവസായ ആവാസവ്യവസ്ഥ (scientific-industrial ecosystem) രൂപപ്പെടുത്താനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്.

വ്യവസായത്തിന് പിന്നിലെ ഭൗതികശാസ്ത്രം

ഇന്ത്യയുടെ ഈ വലിയ ലക്ഷ്യത്തിന്റെ വ്യാപ്തി മനസ്സിലാക്കണമെങ്കില്‍, സെമികണ്ടക്ടര്‍ എന്നത് ഒരു ഉല്‍പ്പന്നമല്ല, മറിച്ച് അതൊരു പ്രക്രിയയാണെന്ന് തിരിച്ചറിയണം. ആധുനിക ചിപ്പുകള്‍ നിര്‍മ്മിക്കുന്നത് നാനോമീറ്റര്‍ അളവുകളിലാണ്, അവിടെ ഇലക്ട്രോണുകളുടെ പെരുമാറ്റം ക്ലാസിക്കല്‍ ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ നിയമങ്ങളെപ്പോലും വെല്ലുവിളിക്കുന്നതാണ്. ഒരൊറ്റ ചിപ്പില്‍ കോടിക്കണക്കിന് ട്രാന്‍സിസ്റ്ററുകളാണ് ഉള്‍ക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുന്നത്, ഇവ സിലിക്കണ്‍ ഘടനകളിലൂടെയുള്ള ഇലക്ട്രോണുകളുടെ ഒഴുക്കിനെ നിയന്ത്രിച്ചാണ് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍ ഈ ഘടനകള്‍ ചെറുതാകുന്തോറും ഭൗതിക പ്രതിഭാസങ്ങള്‍ അസ്ഥിരമായി മാറുന്നു. മുമ്പ് സുരക്ഷിതമായിരുന്ന പ്രതിരോധ മതിലുകളെ ഭേദിച്ച് ഇലക്ട്രോണുകള്‍ ചോരാന്‍ തുടങ്ങുന്നു (electron leakage). ചൂട് അനിയന്ത്രിതമായി വര്‍ദ്ധിക്കുകയും അത് പുറന്തള്ളാന്‍ പ്രയാസമാകുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിസൂക്ഷ്മമായ തലത്തിലേക്ക് മാറുമ്പോള്‍ പദാര്‍ത്ഥങ്ങള്‍ പ്രവചനാതീതമായി പെരുമാറുന്നു. കമ്പ്യൂട്ടിംഗ് ശക്തിയില്‍ നമ്മള്‍ കാണുന്ന ഓരോ പുരോഗതിയും യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ പ്രകൃതിയിലെ പദാര്‍ത്ഥങ്ങളുടെ പരിമിതികളോടുള്ള നിരന്തരമായ പോരാട്ടമാണ്.

‘ഒരൊറ്റ സിലിക്കണ്‍ വേഫര്‍ നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ മൂന്ന് മുതല്‍ നാല് മാസം വരെ സമയമെടുക്കും, കൂടാതെ നൂറുകണക്കിന് പാളികള്‍ (layers) ഒന്നിനുമേല്‍ ഒന്നായി നിക്ഷേപിക്കേണ്ടതുണ്ട്,’ ഇന്ത്യയുടെ സെമികണ്ടക്ടര്‍ നയവിദഗ്ധനും, കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാരിന്റെ ഇന്ത്യ സെമി കണ്ടക്റ്റര്‍ മിഷനിലെ (ഐഎസ്എം) പ്രധാന സ്ട്രാറ്റജിസ്റ്റും ആക്‌സിസ് ബാങ്ക് ചീഫ് ഇക്കണോമിസ്റ്റുമായ നീല്‍കാന്ത് മിശ്ര വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഈ ഓരോ പാളിയുടെ നിര്‍മ്മാണത്തിലും ഡിപ്പോസിഷന്‍, എച്ചിംഗ്, ഡോപ്പിംഗ്, ക്ലീനിംഗ് തുടങ്ങിയ പ്രക്രിയകള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായ കൃത്യതയോടെ ഡസന്‍ കണക്കിന് തവണ ആവര്‍ത്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇതിന്റെ അളവുകള്‍ എത്രത്തോളം സൂക്ഷ്മമാണെന്നുവെച്ചാല്‍, ഒരു ചെറിയ കണ്ണ് വെട്ടിക്കുന്ന അഴുക്കോ മലിനീകരണമോ ഉണ്ടായാല്‍ പോലും മൊത്തം ഉല്‍പ്പന്നവും ഉപയോഗശൂന്യമായി മാറും. വേഫര്‍ വൃത്തിയാക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന രാസവസ്തുക്കള്‍ അതീവ ശുദ്ധമായിരിക്കണം (extraordinarily high purity). ഈ പ്രക്രിയ അതീവ സങ്കീര്‍ണ്ണമാണെന്ന് മാത്രമല്ല, ഭീമമായ ഊര്‍ജ്ജം ആവശ്യപ്പെടുന്നതുമാണ്.

ഐഐടി ബോംബെയിലെ പ്രൊഫസറായ ഉദയന്‍ ഗാംഗുലി വിവരിക്കുന്നതുപോലെ, ഫാബ്രിക്കേഷനിലെ ഒരൊറ്റ തെര്‍മല്‍ ഘട്ടത്തില്‍ സിലിക്കണ്‍ വേഫറിന്റെ താപനില സാധാരണ നിലയില്‍ നിന്നും 1,000 ഡിഗ്രി സെല്‍ഷ്യസിലേക്ക് ഉയര്‍ത്താന്‍ വെറും സെക്കന്‍ഡുകള്‍ മതിയാകും. ഇതിനായി വന്‍തോതിലുള്ള പവര്‍ സപ്ലൈയും കൃത്യമായ നിയന്ത്രണ സംവിധാനങ്ങളും ആവശ്യമാണ്. ചുരുക്കത്തില്‍, ഈ പ്രക്രിയയിലൂടെ രൂപപ്പെടുന്നത് കേവലം ഒരു വസ്തുവല്ല, മറിച്ച് പരമ്പരാഗത അറിവുകള്‍ക്കപ്പുറമുള്ള അതീവ നിയന്ത്രിതമായ ഒരു ഭൗതിക വ്യവസ്ഥിതിയാണ്.

സെമികണ്ടക്ടര്‍ നിര്‍മ്മാണശാലകളിലെ അന്തരീക്ഷം എന്നത് ഭൂമിയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ ഇടങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ്. ഒരു സാധാരണ ആശുപത്രിയിലെ ഓപ്പറേഷന്‍ തിയേറ്ററിനേക്കാള്‍ പതിനായിരം മടങ്ങ് ശുദ്ധമായിരിക്കണം ഈ ‘ക്ലീന്റൂമുകള്‍’. ഇവിടെ വായുവിലുള്ള അതിസൂക്ഷ്മമായ ഒരു പൊടിപടലം പോലും കോടിക്കണക്കിന് രൂപ വിലമതിക്കുന്ന സിലിക്കണ്‍ വേഫറുകളെ നിമിഷങ്ങള്‍ക്കകം നശിപ്പിച്ചു കളയാം. വായുവിന്റെ ഗുണനിലവാരം മാത്രമല്ല, ചിപ്പ് നിര്‍മ്മാണത്തിന് ഉപയോഗിക്കുന്ന ജലവും രാസവസ്തുക്കളും ഈ വ്യവസായത്തില്‍ നിര്‍ണ്ണായകമാണ്.

സാധാരണ ജലമല്ല, ‘അള്‍ട്രാ-പ്യുവര്‍ വാട്ടര്‍’ (UPW) ആണ് ഇതിനായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ഒരു കിലോ ചിപ്പ് നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ ആയിരക്കണക്കിന് ലിറ്റര്‍ അതീവ ശുദ്ധീകരിച്ച ജലം ആവശ്യമാണ്. ജലത്തില്‍ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ലവണങ്ങളും മറ്റ് ധാതുക്കളും പൂര്‍ണ്ണമായി നീക്കം ചെയ്ത ഈ വെള്ളം നിര്‍മ്മിച്ചെടുക്കുന്നത് തന്നെ വലിയൊരു സാങ്കേതിക വിദ്യയാണ്. ഇതിനൊപ്പം ചിപ്പുകളില്‍ സര്‍ക്യൂട്ടുകള്‍ കൊത്തിയെടുക്കാന്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന പ്രത്യേക വാതകങ്ങളും ഫോട്ടോറെസിസ്റ്റ് രാസവസ്തുക്കളും 99.9999999% (Nine Nines Purity) ശുദ്ധമായിരിക്കണം. ഈ രാസവസ്തുക്കളുടെ വിതരണം ഇന്ന് ജപ്പാന്‍, യു.എസ് തുടങ്ങിയ ചുരുക്കം ചില രാജ്യങ്ങളില്‍ മാത്രമാണ് കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ഇന്ത്യ സ്വന്തമായി ഫാബുകള്‍ നിര്‍മ്മിക്കുമ്പോള്‍, ഈ അള്‍ട്രാ-പ്യുവര്‍ രാസവസ്തുക്കളുടെ വിതരണ ശൃംഖല രാജ്യത്തിനകത്ത് തന്നെ വളര്‍ത്തിയെടുക്കുക എന്നത് കെമിക്കല്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് മേഖല നേരിടുന്ന ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ്

നിയന്ത്രണങ്ങളാല്‍ വലയം ചെയ്യപ്പെട്ട ആഗോള വ്യവസ്ഥിതി

സെമികണ്ടക്ടറിന്റെ ശാസ്ത്രം എത്രത്തോളം കഠിനമാണോ, അത്രത്തോളം തന്നെ കര്‍ശനമായ നിയന്ത്രണങ്ങളുള്ളതാണ് ഇതിന്റെ ആഗോള വിപണിയും. ‘ഡിസൈന്‍ സോഫ്റ്റ്വെയര്‍ മുതല്‍ ലിത്തോഗ്രാഫി, ടെസ്റ്റിംഗ് ഉപകരണങ്ങള്‍ വരെയുള്ള ഈ വ്യവസായത്തിന്റെ 90 ശതമാനവും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ഓരോ മേഖലയിലെയും രണ്ടോ മൂന്നോ കമ്പനികള്‍ മാത്രമാണ്,’ നീല്‍കാന്ത് മിശ്ര നിരീക്ഷിക്കുന്നു. പതിറ്റാണ്ടുകളായി ആര്‍ജ്ജിച്ചെടുത്ത വൈദഗ്ധ്യം, ഭീമമായ മൂലധന നിക്ഷേപം, ബൗദ്ധിക സ്വത്ത് (IP) എന്നിവയാണ് ഈ കുത്തക നിലനിര്‍ത്തുന്നത്. ഏറ്റവും നൂതനമായ ചിപ്പുകള്‍ നിര്‍മ്മിക്കാന്‍ ആവശ്യമായ എക്‌സ്ട്രീം അള്‍ട്രാവയലറ്റ് (EUV) ലിത്തോഗ്രാഫി പോലുള്ള മേഖലകളില്‍ ഈ ആശ്രയത്വം അതിരൂക്ഷമാണ്. ലോകത്തില്‍ ഒരൊറ്റ കമ്പനി മാത്രമാണ് ഈ അള്‍ട്രാവയലറ്റ് ലിത്തോഗ്രാഫി സാങ്കേതികവിദ്യ വിതരണം ചെയ്യുന്നത്. ഇത്തരം തന്ത്രപ്രധാനമായ നിയന്ത്രണ കേന്ദ്രങ്ങള്‍ (chokepoints) കാരണം സെമികണ്ടക്ടറുകള്‍ ഇന്ന് കേവലം ഒരു വിപണി ഉല്‍പ്പന്നമല്ല, മറിച്ച് രാജ്യങ്ങളുടെ പരമാധികാരത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. സാങ്കേതികവിദ്യയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം ഇന്ന് നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്നത് വിപണിയല്ല, മറിച്ച് ഭൗമരാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളും ദേശീയ മുന്‍ഗണനകളുമാണ്. സ്വന്തമായി ഈ ശേഷി കെട്ടിപ്പടുക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഇന്ത്യയെപ്പോലുള്ള രാജ്യങ്ങള്‍ക്ക് മുന്നിലുള്ള വലിയ വെല്ലുവിളി ഇതാണ്: ആഗോള വ്യവസ്ഥിതിയുടെ ഭാഗമാകുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ അതിന്റെ മേലുള്ള ആശ്രയത്വം എങ്ങനെ കുറയ്ക്കാം എന്നതാണ് ആ വൈരുദ്ധ്യം.

ഇന്ത്യയുടെ തിരിച്ചുവരവ്: നയങ്ങളും നിക്ഷേപങ്ങളും

ഈ വെല്ലുവിളികളെ മുന്‍നിര്‍ത്തിയാണ് ഇന്ത്യ സെമികണ്ടക്ടര്‍ ദൗത്യത്തിന് രൂപം നല്‍കിയിരിക്കുന്നത്, ഇന്ത്യ സെമികണ്ടക്റ്റര്‍ മിഷന്‍ അഥവാ ഐഎസ്എം എന്ന പേരിലാണ് ഇത് പരക്കെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. 2022-ല്‍ വലിയ സാമ്പത്തിക വിഹിതത്തോടെ ആരംഭിച്ച ‘ഇന്ത്യ സെമികണ്ടക്ടര്‍ മിഷന്‍’ (ISM), രാജ്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ വ്യവസായ നയങ്ങളിലൊന്നാണ്. അതിനുശേഷം ആറ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലായി 1.6 ലക്ഷം കോടി രൂപയിലധികം നിക്ഷേപമുള്ള പത്ത് സെമികണ്ടക്ടര്‍ പദ്ധതികള്‍ക്ക് സര്‍ക്കാര്‍ അനുമതി നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. ഇതില്‍ ചിപ്പ് ഫാബ്രിക്കേഷന്‍, പാക്കേജിംഗ്, പ്രത്യേക തരം സെമികണ്ടക്ടര്‍ സാങ്കേതികവിദ്യകള്‍ എന്നിവ ഉള്‍പ്പെടുന്നു. ഇതൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട ശ്രമമല്ല, മറിച്ച് മൂല്യ ശൃംഖലയുടെ (value chain) ഒന്നിലധികം തലങ്ങള്‍ ഒരേസമയം കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള ശ്രമമാണ്. പ്രാരംഭ ഘട്ടത്തില്‍ നിക്ഷേപങ്ങള്‍ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നത് അസംബ്ലി, ടെസ്റ്റിംഗ്, പാക്കേജിംഗ് (ATMP/OSAT) സൗകര്യങ്ങളിലാണ്. ഇവയ്ക്ക് മൂലധനച്ചെലവ് കുറവാണെന്ന് മാത്രമല്ല, വേഗത്തില്‍ പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമമാക്കാനും സാധിക്കും. ഗുജറാത്തിലെ മൈക്രോണ്‍ പാക്കേജിംഗ് പ്ലാന്റും മറ്റ് പുതിയ യൂണിറ്റുകളും ഈ രംഗത്തെ വ്യവസായ ശേഷി വളര്‍ത്തുന്നതിനുള്ള പ്രവേശന കവാടങ്ങളായി മാറും. അതേസമയം, ധൊലേരയില്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ള വലിയ ഫാബ്രിക്കേഷന്‍ പ്ലാന്റ് പോലുള്ള പദ്ധതികള്‍ ദീര്‍ഘകാലാടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഈ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ നട്ടെല്ലായി മാറും.

സെമികണ്ടക്റ്റര്‍ മിഷന്റെ രണ്ടാം ഘട്ടം ലക്ഷ്യമിടുന്നത് ഉല്‍പ്പാദനത്തിനപ്പുറമുള്ള വികസനമാണ്. ദീര്‍ഘകാല ആത്മനിര്‍ഭരതയ്ക്ക് ആവശ്യമായ അസംസ്‌കൃത വസ്തുക്കള്‍, ഉപകരണങ്ങള്‍, സ്വന്തമായി ബൗദ്ധിക സ്വത്ത് (IP) വികസിപ്പിക്കല്‍ എന്നിവയിലേക്കാണ് ഇപ്പോള്‍ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നത്.

ഡിസൈന്‍ രംഗത്തെ ഇന്ത്യയുടെ കരുത്ത്

മാനുഫാക്ചറിംഗ് രംഗത്ത് ഇന്ത്യക്ക് ഇപ്പോള്‍ വലിയ പങ്കാളിത്തമില്ലെങ്കിലും, ചിപ്പ് ഡിസൈനിംഗില്‍ (Semiconductor Design) ഇന്ത്യ ആഗോളതലത്തില്‍ മുന്‍പന്തിയിലാണ്. ലോകത്തിലെ സെമികണ്ടക്ടര്‍ ഡിസൈന്‍ എഞ്ചിനീയര്‍മാരില്‍ അഞ്ചിലൊന്നും (ഏകദേശം 20%) ഇന്ത്യയിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. ഉപഭോക്തൃ ഇലക്ട്രോണിക്‌സ് മുതല്‍ അത്യാധുനിക കമ്പ്യൂട്ടിംഗ് സിസ്റ്റങ്ങള്‍ വരെയുള്ള ഉല്‍പ്പന്നങ്ങളിലെ ചിപ്പുകള്‍ വികസിപ്പിക്കാന്‍ ആഗോള കമ്പനികള്‍ ഇന്ത്യന്‍ പ്രതിഭകളെയാണ് ആശ്രയിക്കുന്നത്. ഇന്റല്‍, ക്വാല്‍കോം, എന്‍വിഡിയ, എഎംഡി, ബ്രോഡ്‌കോം തുടങ്ങിയ വമ്പന്‍ കമ്പനികള്‍ക്കെല്ലാം ഇന്ത്യയില്‍ വലിയ ഡിസൈന്‍ ടീമുകളുണ്ട്. ‘ഒരു പത്ത് ഡോളറിന്റെ ചിപ്പില്‍, അഞ്ച് മുതല്‍ ആറ് ഡോളര്‍ വരെയുള്ള മൂല്യം സ്വന്തമാക്കുന്നത് അതിന്റെ ഡിസൈനര്‍മാരാണ്,’ നീല്‍കാന്ത് മിശ്ര ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

ബൗദ്ധിക സ്വത്തവകാശം വിപണിയിലെ മൂല്യം നിര്‍ണ്ണയിക്കുന്ന ഇന്നത്തെ കാലത്ത് ഈ പ്രതിഭാശേഖരം ഇന്ത്യക്ക് മികച്ച രീതിയില്‍, തന്ത്രപ്രധാന മേല്‍ക്കൈ നല്‍കുന്നുണ്ട്. ചുരുക്കത്തില്‍, ഇന്ത്യ ഡിസൈനിംഗില്‍ വൈദഗ്ധ്യം നേടിയിട്ടുണ്ട്, എന്നാല്‍ നിര്‍മ്മാണ മേഖലയിലെ വലിയ തോതിലുള്ള ഉല്‍പ്പാദന ശേഷി (manufacturing scale) ഇനിയും കൈവരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. നിലവില്‍ ഈ പ്രതിഭകളെല്ലാം ആഗോള കമ്പനികള്‍ക്കായാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. ഈ കരുത്തിനെ ആഭ്യന്തര ശേഷിയാക്കി മാറ്റുകയും സ്വന്തമായി ഡിസൈനുകള്‍ വികസിപ്പിച്ച് വാണിജ്യവല്‍ക്കരിക്കുന്ന ഇന്ത്യന്‍ കമ്പനികളെ വളര്‍ത്തിയെടുക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ പ്രധാന വെല്ലുവിളി.

ആവാസവ്യവസ്ഥയുടെ ആവശ്യകത

സെമികണ്ടക്ടര്‍ മൂല്യ ശൃംഖലയിലെ ഏതെങ്കിലും ഒരു മേഖല വികസിപ്പിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ഇന്ത്യക്ക് വിജയിക്കാനാവില്ല, മറിച്ച് എല്ലാ ഘടകങ്ങളെയും ഒന്നിച്ച് സമന്വയിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ‘നിങ്ങള്‍ക്ക് വെറുതെ വേഫര്‍ ഫാബുകള്‍ മാത്രം നിര്‍മ്മിക്കാനാവില്ല. ഈ ആവാസവ്യവസ്ഥയെ നിലനിര്‍ത്താന്‍ ആവശ്യമായ മൂലധന ഉപകരണങ്ങള്‍ മുതല്‍ രാസവസ്തുക്കള്‍ വരെ എല്ലാം ഒരുമിച്ച് ആവശ്യമാണ്,’ നീല്‍കാന്ത് മിശ്ര പറയുന്നു.

ഒരു മികച്ച സെമികണ്ടക്ടര്‍ വ്യവസായത്തിന് താഴെ പറയുന്ന ഘടകങ്ങള്‍ അത്യാവശ്യമാണ്:

തടസ്സമില്ലാത്ത വൈദ്യുതിയും ശുദ്ധജല ലഭ്യതയും ഉറപ്പാക്കുന്ന അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങള്‍.

പ്രത്യേക തരം രാസവസ്തുക്കളും വാതകങ്ങളും തടസ്സമില്ലാതെ ലഭ്യമാകുക.

അത്യാധുനിക ഉല്‍പ്പാദന ഉപകരണങ്ങള്‍ (Advanced manufacturing equipment) ലഭ്യമാക്കുക.

വിദഗ്ദ്ധരായ തൊഴിലാളികളുടെയും പ്രതിഭകളുടെയും നിരന്തരമായ ഒഴുക്ക്.

കൂടാതെ വിവിധ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള കൃത്യമായ ഏകോപനവും ഇതിന് ആവശ്യമാണ്.

ഗവേഷകനും ഐഐടി ബോംബെയുടെ കീഴിലുള്ള രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും മികച്ച സെമികണ്ടക്റ്റര്‍ റിസര്‍ച്ച് സ്ഥാപനമായ സെമിഎക്‌സിന്റെ തലവനുമായ സ്വരൂപ് ഗാംഗുലി പറയുന്നതുപോലെ, ‘ഈ ആവാസവ്യവസ്ഥ എന്നത് അക്കാഡമിക് ലോകം, വ്യവസായം, സര്‍ക്കാര്‍ എന്നിവ ചേര്‍ന്ന ഒരു ത്രിവേണി സംഗമമാണ്. ഇവരുടെ ശക്തമായ സഹകരണമില്ലാതെ ഇതിന് നിലനില്‍പ്പില്ല’. ഈ പരസ്പരാശ്രയത്വമാണ് സെമികണ്ടക്ടര്‍ വ്യവസായത്തെ മറ്റുള്ളവയില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്.

വൈദ്യുതി വിതരണ ശൃംഖലയിലെ പ്രതിസന്ധികള്‍

സെമികണ്ടക്ടര്‍ ഫാബ്രിക്കേഷന്‍ പ്ലാന്റുകളുടെ മറ്റൊരു പ്രധാന സവിശേഷത അവയ്ക്ക് ആവശ്യമായ ഭീമമായ ഊര്‍ജ്ജമാണ്. ഒരു വലിയ ചിപ്പ് ഫാക്ടറിക്ക് ഒരു ചെറിയ നഗരത്തിന് ആവശ്യമായ അത്രയും വൈദ്യുതി ആവശ്യമായി വരാറുണ്ട്. എന്നാല്‍ അതിനേക്കാള്‍ പ്രധാനം ഈ വൈദ്യുതിയുടെ ഗുണനിലവാരമാണ്. ഒരു മില്ലിസെക്കന്‍ഡ് (ഒരു സെക്കന്‍ഡിന്റെ ആയിരത്തിലൊന്ന് ഭാഗം) പോലും വൈദ്യുതിയില്‍ വോള്‍ട്ടേജ് വ്യതിയാനമോ തടസ്സമോ ഉണ്ടായാല്‍, മാസങ്ങളായി പ്രക്രിയയിലുള്ള ലക്ഷക്കണക്കിന് ഡോളറിന്റെ ചിപ്പുകള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായി ഉപയോഗശൂന്യമായി മാറും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇന്ത്യയില്‍ ധൊലേരയിലോ മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളിലോ സ്ഥാപിക്കുന്ന പ്ലാന്റുകള്‍ക്ക് തടസ്സമില്ലാത്തതും അതീവ കൃത്യതയുള്ളതുമായ ‘പവര്‍ ഗ്രിഡ്’ സംവിധാനം ഒരുക്കുക എന്നത് സര്‍ക്കാരിന് വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്.

ഇതിനുപുറമേ, വിതരണ ശൃംഖലയിലെസുരക്ഷയും പ്രധാനമാണ്. ഒരു ചിപ്പ് ഇന്ത്യയില്‍ രൂപകല്‍പ്പന ചെയ്ത്, തായ്വാനില്‍ വേഫര്‍ നിര്‍മ്മിച്ച്, മലേഷ്യയില്‍ പാക്കേജിംഗ് നടത്തി, ചൈനയില്‍ മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ ഘടിപ്പിച്ച് ഒടുവില്‍ ഉപഭോക്താവിലേക്ക് എത്തുന്നതാണ് നിലവിലെ രീതി. ഈ നീണ്ട പാതയില്‍ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു ഭൗമരാഷ്ട്രീയ തടസ്സമുണ്ടായാല്‍ ആഗോള വിപണി മുഴുവന്‍ നിശ്ചലമാകും. കോവിഡ് കാലത്തെ ചിപ്പ് ക്ഷാമം ഇതിന് വലിയൊരു ഉദാഹരണമാണ്. ഇന്ത്യ ഈ തടസ്സങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാന്‍ ‘ഇന്‍-ഹൗസ്’ അല്ലെങ്കില്‍ ആഭ്യന്തരമായി തന്നെ ഭൂരിഭാഗം പ്രക്രിയകളും പൂര്‍ത്തിയാക്കാനുള്ള തന്ത്രപരമായ നീക്കമാണ് നടത്തുന്നത്.

ശാസ്ത്രത്തെ നിലനിര്‍ത്തിയ സ്ഥാപനങ്ങള്‍

ഇന്ത്യയില്‍ വലിയ തോതിലുള്ള ചിപ്പ് നിര്‍മ്മാണം ഇല്ലാതിരുന്ന പതിറ്റാണ്ടുകളിലും ചില പ്രമുഖ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ ഈ മേഖലയിലെ ഗവേഷണങ്ങള്‍ സജീവമായി നിലനിര്‍ത്തിയിരുന്നു. ഐഐടി ബോംബെയില്‍ 1970-കള്‍ മുതല്‍ തന്നെ മൈക്രോഇലക്ട്രോണിക്‌സ് രംഗത്തുള്ള ഗവേഷണങ്ങള്‍ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. കാലക്രമേണ ഇത് ക്ലീന്റൂം സൗകര്യങ്ങളും ഐഎസ്ആര്‍ഒ പോലുള്ള സ്ഥാപനങ്ങളുമായുള്ള സംയുക്ത പ്രോജക്റ്റുകളുമായി വികസിച്ചു. 2000-ത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ സ്ഥാപിതമായ ‘സെന്റര്‍ ഓഫ് എക്‌സലന്‍സ് ഇന്‍ നാനോ ഇലക്ട്രോണിക്‌സ്’ ഈ അടിത്തറയെ കൂടുതല്‍ ശക്തമാക്കുകയും അത്യാധുനിക ഗവേഷണങ്ങള്‍ക്ക് വഴിയൊരുക്കുകയും ചെയ്തു. 2010-കളുടെ അവസാനത്തോടെ നാനോഇലക്ട്രോണിക്‌സ് രംഗത്ത് ആഗോളതലത്തില്‍ തന്നെ ശ്രദ്ധേയമായ സംഭാവനകള്‍ നല്‍കാന്‍ ഇന്ത്യക്ക് കഴിഞ്ഞു. 2023-ല്‍ ഈ ശ്രമങ്ങളെല്ലാം കോര്‍ത്തിണക്കിക്കൊണ്ട് ഗവേഷണം, പ്രതിഭകളെ വളര്‍ത്തല്‍, വ്യവസായ സഹകരണം എന്നിവയ്ക്കായി സെമിഎക്‌സ് ( ‘SemiX’ ) എന്ന പേരില്‍ ഒരു പ്രത്യേക കേന്ദ്രം ആരംഭിച്ചു.

സാമ്പത്തിക പരമാധികാരത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം

സെമികണ്ടക്ടറുകള്‍ നമ്മുടെ നിത്യജീവിതത്തിലെ എല്ലാ മേഖലകളെയും സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിന്റെ സാമ്പത്തിക സ്വാധീനം പലപ്പോഴും നമ്മള്‍ തിരിച്ചറിയാറില്ല. ഐഐടി ബോംബെയിലെ പ്രൊഫസര്‍ ഉദയന്‍ ഗാംഗുലി പറയുന്നതുപോലെ, ‘ഒരു ഡോക്ടറെ കാണാന്‍ പോകുമ്പോഴോ, കാര്‍ ഓടിക്കുമ്പോഴോ, ഒരു സിനിമ കാണുമ്പോഴോ എല്ലാം യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ ഒരു സെമികണ്ടക്ടര്‍ ഫീസ് കൂടി നല്‍കുന്നുണ്ട്’. ഡിജിറ്റല്‍ സംവിധാനങ്ങള്‍ വികസിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് ആരോഗ്യം മുതല്‍ ഗതാഗതം വരെയുള്ള എല്ലാ മേഖലകളിലും ചിപ്പുകളുടെ ചെലവ് അന്തര്‍ലീനമായി അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ സെമികണ്ടക്ടര്‍ മേഖലയില്‍ ഇന്ത്യക്ക് നിശ്ചിത നിയന്ത്രണമില്ലെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ ഒരു പരാജയപ്പെടുന്ന യുദ്ധമാണ് നയിക്കുന്നത്. ഇത് വ്യവസായ നയങ്ങളില്‍ ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല, രാജ്യത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക പരമാധികാരത്തിന്റെ (economic osvereignty) പ്രശ്‌നമാണ്. ചിപ്പുകളുടെ മേലുള്ള നിയന്ത്രണം എന്നത് വെറും ഉല്‍പ്പാദന ശേഷി മാത്രമല്ല, സാമ്പത്തിക മൂല്യം രാജ്യത്തിനുള്ളില്‍ തന്നെ നിലനിര്‍ത്തുക എന്നതു കൂടിയാണ്.

പ്രതിരോധ സുരക്ഷയും സൈബര്‍ യുദ്ധമുറകളും

ആധുനിക യുദ്ധമുറകള്‍ ഇന്ന് തോക്കുകളും പീരങ്കികളും മാത്രമായി പരിമിതപ്പെട്ടിട്ടില്ല, അവ പൂര്‍ണ്ണമായും നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ഡിജിറ്റല്‍ സംവിധാനങ്ങളാണ്. മിസൈലുകള്‍, യുദ്ധവിമാനങ്ങള്‍, റഡാറുകള്‍, കമ്മ്യൂണിക്കേഷന്‍ നെറ്റ്വര്‍ക്കുകള്‍ എന്നിവയെല്ലാം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് ചിപ്പുകളുടെ കരുത്തിലാണ്. വിദേശത്തുനിന്ന് ഇറക്കുമതി ചെയ്യുന്ന ചിപ്പുകളില്‍ തന്ത്രപ്രധാനമായ എന്തെങ്കിലും കോഡുകളോ മറ്റ് ചാര സംവിധാനങ്ങളോ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടെങ്കില്‍ അത് യുദ്ധസമയത്ത് രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയെത്തന്നെ ബാധിച്ചേക്കാം. ഒരു വിദേശ ശക്തി വിചാരിച്ചാല്‍ നമ്മുടെ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങളെ റിമോട്ട് കണ്‍ട്രോള്‍ വഴി നിശ്ചലമാക്കാന്‍ കഴിഞ്ഞേക്കും.

ഇത്തരം കടുത്ത സുരക്ഷാ ഭീഷണികള്‍ നിലനില്‍ക്കുന്നതിനാല്‍, സൈനിക ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കുള്ള ചിപ്പുകള്‍ പൂര്‍ണ്ണമായും സ്വന്തം മണ്ണില്‍ തന്നെ രൂപകല്‍പ്പന ചെയ്യുകയും നിര്‍മ്മിക്കുകയും ചെയ്യേണ്ടത് ഇന്ത്യയുടെ ദേശീയ സുരക്ഷയ്ക്ക് അത്യാവശ്യമാണ്. ചൈനയും തായ്വാനും തമ്മിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ സംഘര്‍ഷം മുറുകുന്ന പശ്ചാത്തലത്തില്‍, തായ്വാനെ മാത്രം ചിപ്പുകള്‍ക്കായി ആശ്രയിക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമല്ലെന്ന് ഇന്ത്യ മനസ്സിലാക്കുന്നു. അതിനാല്‍, സെമികണ്ടക്ടര്‍ രംഗത്തെ ആത്മനിര്‍ഭരത എന്നത് വെറുമൊരു വ്യവസായ വളര്‍ച്ച മാത്രമല്ല, രാജ്യത്തിന്റെ അതിര്‍ത്തികള്‍ കാക്കുന്നതിനുള്ള തന്ത്രപരമായ കവചം കൂടിയാണ്.

നിരന്തരമായ നവീകരണവും ദീര്‍ഘകാല യാത്രയും

സെമികണ്ടക്ടര്‍ വ്യവസായത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അതിന്റെ അതിവേഗത്തിലുള്ള മാറ്റങ്ങളാണ്. ‘സെമികണ്ടക്ടര്‍ എന്നത് നിങ്ങള്‍ക്ക് എപ്പോള്‍ വേണമെങ്കിലും കയറി ഇരിക്കാവുന്ന ഒരു വണ്ടിയല്ല, അതൊരു ട്രെഡ്മില്‍ (treadmill) പോലെയാണ്. നിങ്ങള്‍ ഓട്ടം നിര്‍ത്തിയാല്‍ താഴെ വീഴും,’ ഉദയന്‍ ഗാംഗുലി വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇവിടെ സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റം അതിവേഗത്തിലാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ഓരോ പുതിയ തലമുറ ചിപ്പുകളും പുതിയ ഘടനകളും സാങ്കേതികവിദ്യകളുമാണ് കൊണ്ടുവരുന്നത്. കാലത്തിനനുസരിച്ച് മാറാന്‍ കഴിയാത്ത കമ്പനികള്‍ക്ക് വിപണിയില്‍ പെട്ടെന്ന് തന്നെ പ്രസക്തി നഷ്ടപ്പെടും. അതുകൊണ്ട് ഒരൊറ്റ പ്ലാന്റ് സ്ഥാപിച്ച് വിശ്രമിക്കാം എന്ന് കരുതരുത്. ഇന്ത്യയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പ്രാരംഭ ശേഷി കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത് ആദ്യ പടി മാത്രമാണ്, ആഗോള വിപണിയില്‍ മത്സരിക്കണമെങ്കില്‍ ഗവേഷണ വികസന (R&D) രംഗത്ത് നിരന്തരമായ നിക്ഷേപം ആവശ്യമാണ്. ഇന്ത്യയുടെ മനുഷ്യവിഭവശേഷി വലിയൊരു നേട്ടമാണെന്ന് പറയുമ്പോഴും അതിനെ വ്യവസായത്തിന് അനുയോജ്യമായ രീതിയില്‍ മാറ്റിയെടുക്കുക എന്നത് വലിയൊരു വെല്ലുവിളിയാണ്. നിലവിലെ പ്രതിഭകളുടെ ശേഷി കുറഞ്ഞത് പത്ത് മടങ്ങെങ്കിലും വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഇത് ഐഐടികള്‍ പോലുള്ള മുന്‍നിര സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങരുത്, മറിച്ച് എഞ്ചിനീയറിംഗ് വിദ്യാഭ്യാസ രംഗത്ത് വലിയ മാറ്റങ്ങള്‍ വരുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഫിസിക്‌സ്, കെമിസ്ട്രി, മെറ്റീരിയല്‍ സയന്‍സ്, മെക്കാനിക്കല്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗ് എന്നിവ സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള മള്‍ട്ടി ഡിസിപ്ലിനറി പരിശീലനമാണ് ഇതിന് ആവശ്യം. തായ്വാന്‍, ദക്ഷിണ കൊറിയ, ചൈന തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളെല്ലാം പതിറ്റാണ്ടുകളായുള്ള നിരന്തര നിക്ഷേപങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇന്നത്തെ നിലയിലേക്ക് ഉയര്‍ന്നത്. ചൈന 1990-കളുടെ അവസാനത്തില്‍ ആരംഭിച്ച നിക്ഷേപങ്ങളുടെ ഫലം ഇപ്പോഴും വികസിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇത് കുറഞ്ഞത് 15-20 വര്‍ഷത്തെ നീണ്ട യാത്രയാണ്. രാഷ്ട്രീയ-സാമ്പത്തിക മാറ്റങ്ങള്‍ക്കിടയിലും ഈ മുന്നേറ്റം നിലനിര്‍ത്തുക എന്നതാണ് ഇന്ത്യയുടെ പ്രധാന പരീക്ഷണം. സര്‍ക്കാര്‍ കണക്കുകള്‍ പ്രകാരം 2029 ആകുമ്പോഴേക്കും ആഭ്യന്തര ആവശ്യങ്ങളുടെ 70-75% ചിപ്പുകളും ഇന്ത്യയില്‍ തന്നെ ഡിസൈന്‍ ചെയ്യാനും നിര്‍മ്മിക്കാനുമുള്ള ശേഷി രാജ്യം കൈവരിക്കും. ഇതിന്റെ തുടര്‍ച്ചയായി ‘സെമികോണ്‍ 2.0’ (Semicon 2.0) പദ്ധതിയിലൂടെ 3 നാനോമീറ്റര്‍, 2 നാനോമീറ്റര്‍ അത്യാധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യകളിലേക്ക് രാജ്യം ചുവടുവെക്കും. 2035ല്‍ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മുന്‍നിരയിലുള്ള സെമികണ്ടക്ടര്‍ രാജ്യങ്ങളിലൊന്നായി മാറുക എന്നതാണ് ഇന്ത്യയുടെ അന്തിമ ലക്ഷ്യം. കഴിഞ്ഞ നൂറ്റാണ്ടിലെ നഷ്ടപ്പെട്ട അവസരങ്ങളുടെ ചാരത്തില്‍ നിന്നും ആധുനിക ചിപ്പ് നിര്‍മ്മാണത്തിന്റെ അണുപ്രമാണ കൃത്യതയിലേക്ക് ഇന്ത്യയുടെ സെമികണ്ടക്ടര്‍ പ്രയാണം വീണ്ടും ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇത് വരും ദശകങ്ങളില്‍ ലോകത്തിലെ സാങ്കേതിക ശക്തികളുടെ സമവാക്യങ്ങളെ എങ്ങനെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന് കാത്തിരുന്ന് കാണാം.