ഒരു ദീപം ജ്വലിക്കുമ്പോള്: തിരുപ്പറന്കുണ്ട്രം വിളക്ക് വിവാദത്തില് നിന്ന് പഠിക്കേണ്ട 4 ഞെട്ടിക്കുന്ന പാഠങ്ങള്
1 min read
ഒരു കുന്നിന് മുകളില് ഒരു ദീപം തെളിയിക്കുക എന്ന ലളിതമായ ആചാരം എങ്ങനെയാണ് ഒരു ഭരണകൂടത്തെ ഇത്രയധികം വിറളി പിടിപ്പിക്കുന്നത്? സാധാരണ ഒരു ചടങ്ങിനെതിരെ 200-ല് അധികം പോലീസുകാരെ വിന്യസിക്കുക, നിരവധി അപ്പീലുകള് നല്കുക, സുപ്രീം കോടതിയില് ഹര്ജി നല്കുക, കോടതിയലക്ഷ്യ നടപടികള് നേരിടുക, ഒടുവില് ഒരു ന്യായാധിപനെ ഇംപീച്ച് ചെയ്യാന് ശ്രമിക്കുക ഇതെല്ലാം എന്തിനുവേണ്ടി? തിരുപ്പറന്കുണ്ട്രം കാര്ത്തികൈ ദീപം വിവാദം ഒരു പ്രാദേശിക തര്ക്കമല്ല. മറിച്ച്, ആധുനിക ഇന്ത്യയില് ഭരണം, മതസ്വാതന്ത്ര്യം, നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ നിലനില്പ്പ് എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള ആഴമേറിയതും ഞെട്ടിക്കുന്നതുമായ സത്യങ്ങള് അത് തുറന്നുകാട്ടുന്നു. ഈ സംഘര്ഷത്തില് നിന്ന് നാം പഠിക്കേണ്ട നാല് പാഠങ്ങള് ഇവയാണ്.
1. സ്വന്തം സര്ക്കാരില് നിന്ന് സംരക്ഷണം തേടേണ്ടി വന്ന ഒരു പുരാതന ആചാരം
തമിഴ്നാട്ടിലെ തിരുപ്പറന്കുണ്ട്രത്ത് നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിലനില്ക്കുന്ന ഒരു ഹൈന്ദവ ആചാരമാണ് കാര്ത്തികൈ ദീപം. അതേ കുന്നിന് മുകളിലുള്ള പതിനാലാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ദര്ഗയേക്കാളും തമിഴ്നാട്ടിലെ ഏതൊരു രാഷ്ട്രീയ പാര്ട്ടിയേക്കാളും പഴക്കമുള്ള ഒരു പാരമ്പര്യമാണിത്. എന്നിട്ടും ഈ ആചാരം സംരക്ഷിക്കാന് ഹൈന്ദവ വിശ്വാസികള്ക്ക് സ്വന്തം സര്ക്കാരിനെതിരെ പോരാടേണ്ടി വന്നു.
ഇവിടെയാണ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ വഞ്ചന വ്യക്തമാകുന്നത്. ക്ഷേത്രങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാന് വേണ്ടി മാത്രം രൂപീകരിച്ച ഹിന്ദു റിലീജിയസ് & ചാരിറ്റബിള് എന്ഡോവ്മെന്റ്സ് (എച്ച്ആര്&സിഇ) വകുപ്പിനെത്തന്നെ ഡിഎംകെ സര്ക്കാര് ഈ പുരാതന ആചാരത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്താനുള്ള ആയുധമാക്കി മാറ്റി. ഇത് തങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ നഗ്നമായ ലംഘനമായിരുന്നു. തല്ഫലമായി, സംസ്ഥാനം സംരക്ഷിക്കേണ്ടിയിരുന്ന ഒരു അവകാശത്തിനായി പൗരന്മാര്ക്ക് കോടതിയെ സമീപിക്കേണ്ട ഗതികേടുണ്ടായി. ക്ഷേത്രങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കാന് സ്ഥാപിച്ച ഒരു വകുപ്പ് തന്നെ അതിനെതിരെ തിരിയുമ്പോള്, ഭരണകൂടത്തിന്റെ മതേതരത്വ വാദങ്ങളെ ജനങ്ങള് എങ്ങനെയാണ് വിശ്വസിക്കേണ്ടത് എന്ന ചോദ്യമുയര്ന്നു.
2. ഭരണകൂടം ഭയന്നത് ക്രമസമാധാനത്തെയല്ല, സ്വന്തം ‘പ്രേതത്തെ’
ആചാരം തടയാനുള്ള ഔദ്യോഗിക കാരണമായി ഡിഎംകെ സര്ക്കാര് ആവര്ത്തിച്ച് ഉന്നയിച്ചത് ‘പൊതുസമാധാനത്തിന് ഭംഗം വരും’, ‘ക്രമസമാധാന പ്രശ്നങ്ങള് ഉണ്ടാകും’ എന്ന പൊള്ളയായ വാദങ്ങളായിരുന്നു. എന്നാല് മദ്രാസ് ഹൈക്കോടതി ഈ വാദത്തെ നിശിതമായി തള്ളിക്കളഞ്ഞു. ഈ ഭയം ‘പരിഹാസ്യമാണെന്നും’ അധികാരികള് ‘ഭാവനയില് സൃഷ്ടിച്ച ഒരു ഭൂതമാണെന്നും’ കോടതി തുറന്നടിച്ചു.
സമാധാനപരമായ ഒരു മതപരമായ ചടങ്ങ് ക്രമസമാധാന പ്രശ്നമുണ്ടാക്കാനുള്ള ഒരേയൊരു സാധ്യത, ഭരണകൂടം തന്നെ അത്തരം പ്രശ്നങ്ങള്ക്ക് പണം നല്കി പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയാണെങ്കില് മാത്രമാണെന്ന് കോടതിയുടെ മൂര്ച്ചയേറിയ വാക്കുകള് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
മദ്രാസ് ഹൈക്കോടതിയുടെ ആ വാക്കുകള് ശ്രദ്ധിക്കുക:
”ദേവസ്ഥാനം പ്രതിനിധികളെ വിളക്ക് തെളിയിക്കാന് അനുവദിച്ചാല് അത് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുമെന്ന് ഒരു ഭരണകൂടം ഭയക്കുന്നു എന്നത് വിശ്വസിക്കാന് പരിഹാസ്യമാണ്. ഭരണകൂടം തന്നെ അത്തരം അസ്വസ്ഥതകള്ക്ക് പണം നല്കി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചാല് അല്ലാതെ അത് സംഭവിക്കില്ല.”
ഒരു ഹൈക്കോടതിക്ക് ഇത്രയും ശക്തമായി പ്രതികരിക്കേണ്ടി വന്നു എന്നത് സര്ക്കാരിന്റെ ഉദ്ദേശ്യശുദ്ധിയെയാണ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്. ഇത് പൊതു സുരക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു രാഷ്ട്രീയ അജണ്ട നടപ്പിലാക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
3. വെറുമൊരു വിളക്കല്ല, രാഷ്ട്രീയ പാറ്റേണ്
കാര്ത്തികൈ ദീപത്തോടുള്ള എതിര്പ്പ് ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട സംഭവമായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ഡിഎംകെ സര്ക്കാരിന് കീഴില് ഹൈന്ദവ പാരമ്പര്യങ്ങള്ക്കെതിരായ വ്യവസ്ഥാപിതമായ നീക്കങ്ങളുടെ ഭാഗമായിരുന്നു അതെന്ന ആരോപണങ്ങള് ശക്തമാണ്. തമിഴ്നാട്ടില് ഇന്ന് ഹിന്ദുക്കള്ക്കിടയില് പൊതുവായ ഒരു അരക്ഷിതാവസ്ഥയുണ്ട്. അവിടെ അവരുടെ ആചാരങ്ങള് നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുകയും ക്ഷേത്രഭൂമികള് കയ്യേറുകയും ചെയ്യുന്നു.
4. ലക്ഷ്യം ആചാരമല്ല, ജുഡീഷ്യറിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം
ഹൈന്ദവ വിശ്വാസികള്ക്ക് അനുകൂലമായി കോടതി ആവര്ത്തിച്ച് വിധി പറഞ്ഞപ്പോള്, ഡിഎംകെയും സഖ്യകക്ഷികളും അത് അനുസരിക്കുന്നതിന് പകരം ജുഡീഷ്യറിയെത്തന്നെ ആക്രമിക്കാന് തുടങ്ങി. ആചാരത്തെ പിന്തുണച്ച ന്യായാധിപനെ ഇംപീച്ച് ചെയ്യാന് അവര് പ്രമേയം ഫയല് ചെയ്തു. ഇതൊരു ഒറ്റപ്പെട്ട രോഷപ്രകടനമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയെ ഭയപ്പെടുത്തി വരുതിയിലാക്കാന് ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു രാഷ്ട്രീയ ‘തന്ത്രത്തിന്റെ’ ഭാഗമായിരുന്നു.
ചരിത്രത്തില് ഈ തന്ത്രത്തിന് നിരവധി മുന്മാതൃകകളുണ്ട്:
• 1973 & 1977: കേശവാനന്ദ ഭാരതി, എഡിഎം ജബല്പൂര് കേസുകളിലെ പ്രതികൂല വിധികളുടെ പേരില് ഇന്ദിരാഗാന്ധി സര്ക്കാര് സീനിയര് ജഡ്ജിമാരെ മറികടന്ന് തങ്ങള്ക്ക് താല്പര്യമുള്ളവരെ ചീഫ് ജസ്റ്റിസായി നിയമിച്ചു.
• 2018: ജഡ്ജ് ലോയ കേസ് വിധിക്ക് ശേഷം കോണ്ഗ്രസും മറ്റ് പ്രതിപക്ഷ പാര്ട്ടികളും അന്നത്തെ ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് ദീപക് മിശ്രയെ ഇംപീച്ച് ചെയ്യാന് ശ്രമിച്ചു.
ഈ തന്ത്രത്തിന്റെ ആത്യന്തിക ലക്ഷ്യം വ്യക്തമാണ്: തങ്ങളുടെ അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതില് നിന്ന് നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയെ തടയുക. അതിനായി ജുഡീഷ്യറിയെ ‘ഭീഷണിപ്പെടുത്തുക, ഭയപ്പെടുത്തുക, നിയമസാധുതയില്ലാതാക്കുക’ എന്നിവയാണ് അവരുടെ മാര്ഗ്ഗം. ഒരു പാരമ്പര്യത്തെ സംരക്ഷിച്ച ന്യായാധിപനെ ഇംപീച്ച് ചെയ്യാനുള്ള ഭീഷണിയിലൂടെ അവരുടെ യഥാര്ത്ഥ ലക്ഷ്യം ‘ഒരു ക്ഷേത്രത്തിലെ ദീപം മാത്രമല്ല, ഭരണഘടനാ ധാര്മ്മികതയുടെയും നീതിന്യായ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും നമ്മുടെ നാഗരികതയുടെ ആത്മബോധത്തിന്റെയും വെളിച്ചം തന്നെ’ ഊതിക്കെടുത്തുക എന്നതായിരുന്നു.
തിരുപ്പറന്കുണ്ട്രം വിളക്ക് വിവാദം കേവലം ഒരു പ്രാദേശിക തര്ക്കത്തിനപ്പുറം, ഒരു വലിയ പോരാട്ടത്തിന്റെ നേര്ക്കാഴ്ചയായിരുന്നു. സംരക്ഷിക്കേണ്ട സര്ക്കാര് തന്നെ തടസ്സങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കുകയും, കോടതിയെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കാന് ശ്രമിക്കുകയും, ഒടുവില് നീതിന്യായ വ്യവസ്ഥയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെത്തന്നെ വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്തത് ഗൗരവമേറിയ വിഷയങ്ങളാണ്. ഇത് നമ്മെ ഒരു നിര്ണ്ണായക ചോദ്യത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു: സംരക്ഷകര് തന്നെ തടസ്സങ്ങള് സൃഷ്ടിക്കുമ്പോള്, വിശ്വാസത്തിന്റെയും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും ദീപശിഖ ആരാണ് കാത്തുസൂക്ഷിക്കുക?
